Al tijden keek ik enorm uit naar mijn reis naar Jordanië. Ik baalde er dan ook meer dan een beetje van toen Ryanair een mail stuurde dat mijn vluchten eenzijdig geannuleerd werden. Ik was, ondanks de oorlog in de regio, gewoon die kant op gegaan. Extra wrang is dat Ryanair gisteren heeft bevestigd vanaf juni weer op Amman te gaan vliegen. Misschien heeft het wel zo moeten zijn.
Een goede vriend die een paar keer naar Curaçao is geweest, stuurde me een aanbieding door dat de vluchten nu heel goedkoop zijn. En inderdaad, ook voor mijn data waren ze spotgoedkoop en met geweldige tijden. Zonder na te denken boekte ik meteen. Ik had er alleen even niet aan gedacht dat hij ten eerste van andere vakanties houdt dan ik. En ik wist totaal niet wat er op Curaçao te doen was. Ik ging er stiekem van uit dat het een beetje als de Dominicaanse Republiek was. Toen ik begin 20 was, heb ik daar een van mijn leukste vakanties gehad, dus ik was in mijn hoofd heel enthousiast.
Ik ging van Jordanië opeens naar Curaçao
Zonder verder ook maar iets te onderzoeken, ging ik op zoek naar een slaapplek en een auto. Het eiland bleek verrassend klein te zijn, dus één appartement was al voldoende in plaats van iedere paar dagen te switchen. Ook wel eens fijn. Via die vriend kreeg ik ook het nummer van een kleinere autoverhuurder en ook dat was tegen een zeer schappelijke prijs zo geregeld. Ik kreeg meteen allemaal plekken door om heerlijk te eten, smoothies te drinken en de mooiste stranden waar ik naartoe moest gaan. Mijn reactie: Ja maar ik ga daar niet de hele dag aan het strand liggen… Hij schoot in de lach. Waar ga je dan voor naar Curaçao?? Dat antwoord bleef ik hem verschuldigd.
Snel ging ik op zoek naar de mooiste hikes. Heerlijk in de zon wandelen door de natuur, over de rotsen, misschien is er wel een soort jungle en kom ik ergens onderweg een sigarenfabriekje tegen of zo. Al snel bleek: niets van dit alles. Geen Pirlo-vakantie. Geen wandelingen waar je je ogen uitkijkt, waar je moet klimmen en klauteren, waar je lichamelijk en geestelijk tot het uiterste moet gaan en waar je later trots op bent. Waar je je tot jezelf kunt keren, alleen in de natuur. Je gedachten die een spel met je spelen terwijl jij kilometer na kilometer aflegt. Je geest die vrij is, je lichaam dat tegensputtert. Niets van dit alles. Strand hier, strand daar, eten hier en eten daar. Oké, dat eten vind ik niet erg.
In een luie vakantie had ik echt geen zin, dus ik ging wat verder zoeken. Ik vond een site waar je kan skydiven. Van 3000 meter hoogte uit een vliegtuig springen. Eerst vrije val, daarna klapt de parachute open en kan je 10 minuten zweven. Yes! Adrenaline momentje gevonden. Curaçao heeft 2 bergen en gelukkig hebben beiden een wandelroute. Geen hele lange hikes, maar in de hitte vast redelijk uitdagend. Ook die maar meteen gepland. Uiteindelijk vond ik nog een hike in een nationaal park. Of ja, eigenlijk 2, maar ze zijn zo kort dat ik ze gewoon achter elkaar ga lopen. In de brandende Caribische zon zonder beschutting zal ook dat vast nog een beetje uitdaging geven. Ik vond ook nog informatie over paardrijtochten. Een activiteit die ik weleens vaker gedaan heb en iedere keer weer een hele ervaring vond. Wat ik wel erg leuk vind, is het persoonlijke contact dat je vaak met de aanbieders hebt. Vooral als je een beetje out-of-the-box dingen wil doen. Zo ook hier. Alleen kwam toen het mindere nieuws. De paarden zijn van een speciaal ras en kunnen mijn gewicht niet dragen #foodie
Nog steeds had ik gigantische gaten in mijn schema. Ik vond nog een kajaktocht door een mangrove, tenminste iets wat op jungle lijkt, en ik dacht: ik ga gewoon een keertje echt duiken. Niet snorkelen, maar echt duiken met zo’n pak en zuurstoffles op je rug. Ik zoek altijd naar iets waar je het meeste waar voor je geld krijgt. Curaçao schijnt echt prachtige wateren te hebben met heel mooi zeeleven erin, dus ik deed onderzoek naar de duiklocaties van de aanbieders, maar niemand bood me iets wat ik echt vet vond. Het was steeds of het een of het ander. Een mooi rif, maar kort in het water, of lang in het water, maar een hele rustige locatie met een aangelegd rif. Toen bedacht ik me: waarom haal ik niet gewoon mijn duikbrevet, dan kan ik 5x in de zee duiken, heb ik veel gaten gevuld en is het de rest van mijn leven geldig. Lang genoeg in het water én de locaties die ik graag wilde. Dus uiteindelijk is dat hem geworden. Een echte PADI duikcursus. Van de zeebodem op de eerste dagen naar 3 km hoogte later. Zo heb ik van het dieptepunt toch nog een hoogtepunt kunnen maken 😉
Helaas kon ik niet heel veel meer vinden wat er nog te doen was. Althans, niet wat ik echt leuk vind. Ik heb nog een of andere grot geboekt met een rondleiding en rondleidingen door een rumfabriek en de Blue Curaçao-fabriek in landhuis Chobolobo. Die laatste met proeverij en cocktailworkshop. Oké oké, dat vind ik stiekem wel weer leuk. Tot slot heb ik me nog maar een quadtocht van een halve dag geboekt die door het ruige deel van het eiland gaat en op wat afgelegen, bijzondere locaties komt. Zo kan je een duik maken in een afgelegen grot, krijg je een bijzondere lunch en breng je een bezoekje aan een struisvogelboerderij. Zo heb ik mijn agenda toch nog redelijk vol gekregen en is er nog genoeg ruimte om ook nog te luieren op het strand, want dat is blijkbaar toch dé activiteit van Curaçao, dus ook die mag dan niet ontbreken als je een authentieke ervaring wil.